Blijf thuis, maar wat als je geen thuis hebt?

dat vroeg ik me dus af

Mijn kerstverhaal in de Volkskrant

Een paar maanden geleden benaderde ik het Leger des Heils: of ik een maand mocht meelopen bij de daklozenopvang. Dat mocht en het verslag van mijn avonturen lees je vandaag in de Volkskrant. 'Karel verzamelt sinaaappels: 288 dagen in de opvang. Meneer Wijngaarde, ooit zeeman 393 dagen. Aissa, altijd een douchekapje op haar hoofd: 899 dagen. Het echte probleem van de daklozenopvang: het systeem zit totaal verstopt.' Met schitterende illustraties van Alexandra España.

Lees verder

Laatste volkstuincolumn in Trouw

Eind oktober schreef ik mijn voorlopig laatste volkstuincolumn voor Trouw - wellicht dat ik in het voorjaar, wanneer het tuinseisoen weer begint, een rentree maak. Ik zat me wel een beetje te verbijten, dat ik die column niet meer had overigens, want volkstuinen waren even talk of the town. Amsterdam kwam met een groots plan voor de hoofdstedelijke volkstuinen, dat na fel protest snel in de ijskast belandde. Terecht, aan de andere kant zaten er ook goede dingen in het plan, zoals: voorstellen om de gesloten bolwerken die de volkstuinen nog altijd zijn open te breken en ze veel toegankelijker te maken voor alle Amsterdammers. Maar goed, wie weet kom ik in het voorjaar nog wel eens op terug. Mijn laatste column ging over mijn hoop op geestverruimende paddestoelen uit eigen tuin. Ook leuk.

Lees verder

Lees ook dit kerstverhaal van Lex Boon

Ik hield het niet droog vanochtend bij dit verhaal in het Parool over de twee onafscheidelijke vrienden Kurk en Stroek die twintig jaar geleden de jaarwisseling vierden in het Volendamse café De Hemel.

Lees verder

Steun mijn werk

De vorm van journalistiek die ik doorgaans beoefen – ergens lang rondhangen en dan verslag doen van wat ik heb meegemaakt – kost veel tijd. En tijd is geld zoals we allemaal weten…

Ik denk dat de verhalen zoals ik die schrijf over Uber, bol.com en Wehkamp belangrijk zijn. Daar is gewoon geld voor nodig. Mijn droom is om minder afhankelijk te worden van het honorarium dat opdrachtgevers mij betalen voor mijn journalistieke werk en andere manieren te ontwikkelen om inkomsten te genereren. Om een directere band met mijn lezers (jij dus) op te bouwen om zodoende te kunnen blijven doen wat ik doe. Want daar gaat het mij om.

Enfin, als je mijn werk op prijs stelt en je waardering wilt laten blijken met een kleine bijdrage dan kan dat. Hier.